در بين اصحاب امام حسين عليه السلام مردي است به نام «زهير بن القين». او اول از پيروان و هواداران عثمان بود.

هنگامي كه حسين عليه السلام از مكه به جانب عراق در حركت بودند، زهير هم با آن حضرت هم مسير شده بود. اما در همه اين مدت ترديد داشت كه آيا با امام حسين عليه السلام روبرو بشود يا نه؟ چون در عين حال مردي بود كه در عمق دلش مومن بود، مي دانست كه حسين بن علي فرزند پيامبر نيز هست و حق بزرگي بر اين امت دارد. به همين جهت مي ترسيد كه با آن حضرت روبرو شود، زيرا ممكن بود امام (ع) از وي تقاضايي كند و او در انجام آن كوتاهي نمايد و اين البته كار بد و ناپسندي است.

از قضا در يكي از منازل بين راه بر سر يك چاه آب اجباراً با امام فرود آمد. امام (ع) شخصي را دنبال زهير فرستاد كه زهير را بگوييد نز ما بيايد. وقتي كه فرستاده حسين عليه السلام به جايگاه زهير رسيد، زهير و اعوان و قبيله اش در خيمه اش مشغول نهار خوردن بودند. فرستاده امام حسين عليه السلام رو به زهير كرد و گفت: اي زهير بپذير دعوت حسين را . تا زهير اين كلمه را شنيد رنگ از رخسارش پريد و گفت: آنچه نمي خواستم، شد.