بشر حافي يكي از اشراف زادگان بود كه شبانه روز به عياشي و فسق و فجور اشتغال داشت. خانه اش مركز عيش و نوش و رقص و غنا و فساد بود كه صداي آن از بيرون شنيده مي شد. روزي از روزها كه در خانه اش محفل و مجلس گناه بر پا بود ، كنيزش با ظرف خاكروبه ، درب منزل آمد تا آن را خالي كند كه در اين هنگام حضرت موسي بن جعفر عليه السلام از درب آن خانه عبور كرد و صداي ساز و رقص به گوشش رسيد. از كنيز پرسيد :
صاحب اين خانه بنده است يا آزاد ؟
كنيز جواب داد : البته كه آزاد و آقا است.
امام عليه السلام فرمود : راست گفتي ، زيرا اگر بنده بود از مولاي خود مي ترسيد و اين چنين در معصيت گستاخ نمي شد.
بشر حافي يكي از اشراف زادگان بود كه شبانه روز به عياشي و فسق و فجور اشتغال داشت. خانه اش مركز عيش و نوش و رقص و غنا و فساد بود كه صداي آن از بيرون شنيده مي شد. روزي از روزها كه در خانه اش محفل و مجلس گناه بر پا بود ، كنيزش با ظرف خاكروبه ، درب منزل آمد تا آن را خالي كند كه در اين هنگام حضرت موسي بن جعفر عليه السلام از درب آن خانه عبور كرد و صداي ساز و رقص به گوشش رسيد. از كنيز پرسيد :