ميرزا مهدي اصفهاني رحمة الله عليه

مرحوم مبرور علماء الفقها و الأعلام آیة الله العظمی فی الانام آقا میرزا محمد مهدی اصفهانی غروی از مشاهیر علماء عظام و مدرسین گرام مشهد مقدس بوده اند .

تولد آن بزرگوار در سال 1303 قمری در اصفهان واقع شده و از قول فرزند ایشان :

ایشان مدتی در نجف اشرف از محضر آیت الله العظمی آقای محمد کاظم یزدی و محمد کاظم خراسانی استفاده میکرد. بعد از فوت مرحوم آخوند و حسب الامر مرحوم آیة الله العظمی اصفهانی بمحضر مقدس محقق کامل علامه محترم آقا میزرا حسن نائینی ( ره ) حاضر می شوند . 14سال از محضر ایشان استفاده می کنند و در 35 سالگی موفق بدریافت اجازه اجتهاد از مراجع بزرگ نجف می شوند . بالاخص اجازه ای که مرحوم میرزای نائینی که در موقع حرکت به ایران به ایشان داده کم نظیر است.

بعد از دوران فقه و اصول نزد اساتید فن به اشتغال پرداختند و بفرموده خودشان چون قواعد فلسفی را کافی برای نیل بحایق ندیدند ناچار متوجه عرفان شدند و خدمت مرحوم آقا سید احمد استا اخلاق معروف به کربلائی که از افاضل درس عارف کامل آقای ملا حسینعلی همدانی بودند بتحصیل معارف و اخلاق و تهذیب نفس اشتغال ورزیدند و بعد از چندی استاد محترمشان تصدیقنامه نیل بمعارف و وصول بمقام معرفة النفس را به ایشان عنایت کردند . مرحوم میرزای والد در یکی از جلسات به بعضی از افاضل این موضوع را متدکر شدند و فرمودند با اینکه به مطالب فلسفی و عرفان کاملاً آشنا بوده نفس خود را قانع به این معارف نمی دید بعلاوه آنچه برمن گران می آمد عدم مطابقت بین قرآن و روایات مبارکات با مطالب فلسفه و عرفان بود که آموخته بودم و این امر مشکلی بود برای من. ناچار متوسل بحضرت بقیة الله حجة بن الحسن العسکری علیه السلام شدم و در مواقع متعدد به مسجد سهله می رفتم و استغاثه و التجاء و تضرع بحضرتش داشتم و از آنحضرت استمداد می طلبیدم . آخر الامر عنایات و الطاف خاصه آنحضرت شامل حالم شد و طریق وصول بمعارف قرآن برای من آشکار گردید چون به برکت حضرت ولیعصر ارواحنا فداه حقیقت مطلب بر من ظاهر گشت تمام جزوات من که در مدت اشتغال به فلسفه و عرفان بودم از همه آنها اراض کرده در شط کوفه انداختم و باخود عهد کردم در معارف قرآن غیر از کلمات عترت طاهره که مفسرین قرآن هستند نظریه احدی را قبول نکنم و دست از آیات و روایات برندارم و متشابهات آنها را بر محکمات حمل نمایم و مانند کسانی نباشم که مطالبی را به رأی و قیاس می پردازند و چون خود را منتسب به شرح می دانند برای یافته های فکری خود به متشابهات آیات و روایات متمسک می شوند و با نظر خود آنرا تأویل و توجیه می کنند. از شاگردان بارز ایشان می توان به مرحوم آیت الله شیخ هاشم قزوینی و مرحوم آیة الله شیخ مجتبی قزوینی و آیت الله مرحوم میرزا جواد آقا تهرانی و آیت الله حاج حسینعلی مروارید و ... نام برد.

(در کتاب ملاقات با امام زمان علیه السلام از قول مرحوم آیة الله شیخ مجتبی قزوینی از شاگردان مذکور چنین ذکر شده است: مرحوم آیة الله اصفهانی فرمودند: بعد از قضیه پشیمانی ایشان از اشتباهاتی که در سیر و سلوک نمودند) . لذا به مسجد سهله رفتم و از جمیع علومی که :

سر به سر قیل است قال نه از آن کیفیتی حاصل نه حال

و از افکار عرفانی متصّونه و از بافته های فلاسفه خود را خالی کردم و صد در صد با کمال اخلاص توبه و مقام مقدس آنحضرت خود را در اختیار گذاشتم که ناگهان جمال پرنور حضرت بقیة الله ارواحنا فداه ظاهر شد و بمن اظهار لطف زیادی فرمود و برای آنکه میزانی در دست داشته باشم و همیشه با آن میزان حرکت کنم این جمله را به من فرموند:

جستجوی معارف و شناخت حقایق از غیر خط ما اهل بیت طهارت علیهم السلام مساوی است با انکار ما .

آن مرحوم در روز پنجشنه 19 ذیحجه الحرام 1365 هجری قمری در مشهد مقدس از دنیا رفت و در وسط دارالضیافه آستانه مبارکه حضرت رضا علیه السلام مدفون می باشد.