الگوی کاری که در کارهایتان از ابتدا تا کنون با نگاه کردن در دوربین و صمیمیت با مخاطب دیده می شود، از کجا آمده است؟

آشنایی من با این روش بر می گردد به زمانی که تئاتر کار می کردم. ولی وارد شدن این کار به تلویزیون کاملا تصادفی بوده است. اولین بار سال 77 بود که به شکلی احساسی وارد این جریان در تلویزیون شدم. به نوعی عکس العمل بود که در بازی من در مقابل دوربین اتفاق افتاد. ما مدت ها این کار را انجام دادیم که البته آگاهانه نبود. وقتی دیدیم که با عکس العمل مثبتی از طرف مخاطب روبه رو شد، آن را ادامه دادیم. بعدها در متن هایی که سروش صحت برایمان می نوشت، این مساله به شکلی جایگاه خود را به دست آورد.

چطور یک برنامه موفق می شود با مخاطب ارتباط برقرار کند؟

این جنبه روان شناسانه دارد. جنبه شناخت مسائل اجتماعی روز آدم ها را در خود دارد. سواد شخصی مساله ای است که برای برنامه سازان لازم و ضروری است. متاسفانه اغلب کسانی که برنامه تلویزیونی می سازند، به دنبال این چیزها نمی روند. کارگردانی به معنای اضافه کردن معلومات به دیگران، چه در بازیگردانی ، چه در ساختن و نوشتن و چه در بازی کردن است. بازیگر اگر تمام حس های مشخص را تجربه نکرده باشد، نمی تواند این بازی را به درستی انتقال دهد. تمام اینها را گفتم که بگویم این کار، کار راحتی نیست و یک پشتوانه معلوماتی فراوان می خواهد که بچه های ما خیلی به آن نزدیک نیستند.